راهنمای میدانی

تیک‌تام بازی ساختن یک درآمد، دفاع از آن، و تبدیل‌کردنش به چیزی واقعی است. سه تصمیم اول، همه‌چیز بعد از خودشان را شکل می‌دهند.

تیک‌تام را داخل تلگرام باز می‌کنید — چیزی برای نصب وجود ندارد. حساب تلگرام شما همان حساب شماست، پس نه رمزی هست که گم شود، نه راهی که پشت در بمانید.

سیارهٔ شما

همه روی اورفان فرود می‌آیند. اورفان اتاق انتظار است: می‌شود آنجا بازی کرد، اما بازی آنجا اتفاق نمی‌افتد. اولین نقطهٔ عطف واقعی شما ترک آن به مقصد یکی از سه سیارهٔ توکنی است — TON، بیت‌کوین یا اتریوم. هر سیاره نقشهٔ خودش، همسایه‌های خودش و کریپتوی خودش را در دل زمین دارد.

موقعیت شما

روی سیاره‌تان یک مختصات را اشغال می‌کنید. فاصله واقعی است: چه کسی می‌تواند به شما برسد، شما به چه کسی می‌رسید، و یک حمله چقدر می‌ارزد — همه به آن بستگی دارد. بعداً می‌توانید جابه‌جا شوید، اما با موقعیت اولتان مثل یک انتخاب برخورد کنید، نه یک اتفاق.

ساعت اول شما

1. اولین کارتتان را بخرید. کارت‌ها همان چیزی هستند که وقتی نیستید سکه تولید می‌کنند — هیچ کار دیگری در ساعت اول به این اندازه مهم نیست.
2. کارهای بخش وظایف را انجام دهید. ارزان‌ترین سکه‌های بازی همین‌جاست.
3. پیش از حمله به هر چیزی، نقشه را باز کنید و اطراف را ببینید. دیدنِ محله رایگان است؛ دیده‌شدن نه.
4. پیش از خواب سپر بخرید، نه بعد از اینکه به شما حمله شد.

سکه ارز خودِ بازی است. کریپتو نیست، قابل برداشت نیست، و تعدادش هم زیاد است — اما هر چیز واقعی در تیک‌تام اول با سکه خریده می‌شود.

درآمد شما با سکه در ساعت سنجیده می‌شود، که PPH نوشته می‌شود. مهم‌ترین عدد روی صفحهٔ شماست و از سه جا می‌آید:

• کارت‌ها — موتور اصلی، و تنها بخشی که مستقیم کنترلش می‌کنید.
• بسته‌های گردونهٔ جایزه — PPH دائمی که روی گردونه برده می‌شود.
• بسته‌های هدیه و کمپین‌ها — اعطای یک‌باره.

هر سه در یک مجموع واحد جمع می‌شوند. ارتقای کارت آن را برای همیشه بالا می‌برد؛ بردِ گردونه هم می‌تواند همین کار را بکند. بعضی تقویت‌ها موقتاند و جدا نمایش داده می‌شوند — تقویتی که منقضی می‌شود بخشی از PPH پایهٔ شما نیست، و برنامه عمداً این دو را از هم جدا نگه می‌دارد تا درآمد واقعی‌تان هیچ‌وقت با چیزی که در آستانهٔ تمام‌شدن است زیبا جلوه نکند.

کارت یک کسب‌وکار است که مال شماست. خریدش سکه می‌برد، ارتقایش سکهٔ بیشتر، و تا وقتی برمی‌گردید تولید می‌کند.

هر کارت یک سطح دارد. ارتقا هم قیمت و هم خروجی ساعتی‌اش را بالا می‌برد، و خروجی سریع‌تر از آنچه از قیمت چند سطح اول حدس بزنید رشد می‌کند — سطح‌های ابتدایی یک کارت بدترین ارزشی است که آن کارت هرگز ارائه می‌دهد، و به همین دلیل ارتقای کارتی که همین حالا دارید معمولاً از خرید یک کارت جدید بهتر است.

کمبوی روزانه

هر روز، سه کارت مشخص کمبوی روزانه را می‌سازند. همان روز هر سه را داشته باشید یا ارتقا دهید تا پاداش بگیرید. کمبو به مرکز مأموریت هم خوراک می‌دهد — بخش ۱۱ را ببینید.

کارت‌ها دیگر سکه را مستقیم توی موجودی شما نمی‌ریزند. هرکدام انبار خودش را پر می‌کند و شما جمعش می‌کنید.

هر کارت حالا آنچه از آخرین باری که خالی‌اش کردید تولید کرده نگه می‌دارد. می‌توانید یک کارت را برداشت کنید، یا با یک ضربه همه را برداشت کنید. هر کارت تولید کل عمر خودش را هم ثبت می‌کند، تا ببینید کدام کارتتان واقعاً خرجش را درآورده، به‌جای حدس‌زدن از روی سطحش.

ظرفیت

انبار کارت بی‌انتها نیست. ظرفیت برابر است با ۲۰ × خروجی ساعتی‌اش — بیست ساعت تولید. وقتی پر شد، کارت متوقف می‌شود: هرچه می‌ساخت به‌سادگی از دست می‌رود.

سطح شما را موجودی سکه‌تان تعیین می‌کند، و همان است که مشخص می‌کند چند معدن می‌توانید نگه دارید و یک دوستِ دعوت‌شده چقدر برایتان می‌ارزد.

سیزده سطح وجود دارد. راهتان را به بالا «خرج» نمی‌کنید — سطح از موجودی‌ای که به آن رسیده‌اید پیروی می‌کند. به ستون سوم توجه کنید: سطح شما همان سقف معادن شماست، که بی‌سروصداترین و مهم‌ترین اثر بالارفتن سطح است.

سیارهٔ شما یک شبکه است. هر چیزی روی آن — بازیکنان، معادن، پایگاه خودتان — روی یک مختصات می‌نشیند، و فاصله تعیین می‌کند چه کاری ارزش انجام‌دادن دارد.

نقشه را از خانه باز کنید. آزادانه می‌توانید جابه‌جا و بزرگ‌نمایی کنید؛ به آنچه در دسترستان است محدود نیستید. آنچه می‌توانید رویش عمل کنید دایرهٔ کوچک‌تری است.

پایگاه شماجایی که زندگی می‌کنید. برای سپر فوری، تلپورت تصادفی و آیتم‌ها رویش بزنید.

بازیکن، آنلایندر ۱۰۰ ثانیهٔ اخیر دیده شده — حمله به او رد می‌شود.

بازیکن، آفلاینقابل حمله، و در حال جمع‌آوری نیست — پس چیز بیشتری برای بردن هست.

سپردارحمله به این یکی شکست می‌خورد. یک اکشن رویش خرج نکنید.

زمین خالیکسی آنجا نیست. می‌توانید قفلش کنید یا رویش تلپورت شوید.

قفل‌شدهدر اختیار کسی است. قابل گرفتن نیست.

یک معدنکریپتو در دل زمین. حمله به آن یک‌سومِ یک اکشن هزینه دارد.

فاصله برایتان هزینه دارد

هدفی که همسایهٔ دیوار‌به‌دیوار باشد ۱۰۰٪ می‌پردازد. هرچه دورتر، سهم کمتری جمع می‌کنید، تا کفِ ۱۰٪ در فاصله‌های خیلی زیاد. فاصله با گام‌های شبکه سنجیده می‌شود، نه خط مستقیم — سه خانه به کنار و چهار خانه به بالا می‌شود هفت، نه پنج.

نتیجهٔ عملی: همسایهٔ متوسط از غریبهٔ ثروتمند بهتر است. بازیکنانی که وسط یک منطقهٔ شلوغ می‌نشینند بیشتر از آن‌هایی درمی‌آورند که دنبال بزرگ‌ترین اسم سیاره می‌دوند.

می‌توانید از بازیکنان دیگر سکه بگیرید. آن‌ها هم می‌توانند از شما بگیرند. این همان بخشی از تیک‌تام است که حریف دارد.

واقعاً چه چیزی در معرض خطر است

یک حمله درصدی از هر چیزی که بازیکن در طول عمرش داشته برنمی‌دارد. آنچه در قابلمه است این‌هاست:

• موجودی سکهٔ فعلیشان، به‌علاوهٔ
• درآمدی که تولید کرده‌اند اما هنوز جمع نکرده‌اند، با شمارش رو به عقب تا ۲۴ ساعت،
• منهای هرچه در همان بازه از آن‌ها گرفته شده.

فاصله بعد از آن تعیین می‌کند چقدر سریع می‌توانید ببریدش، نه اینکه چقدر آنجا هست: ضریب، قدرت استخراج آیتم شما را مقیاس می‌کند، و قابلمه سقفی می‌گذارد بر آنچه آن قدرت می‌تواند به آن برسد. هدفی دور با موجودی بزرگ می‌تواند همچنان کم‌ارزش‌تر از همسایه‌ای با موجودی کوچک باشد.

هر چند وقت می‌توانید عمل کنید

حمله‌ها و عملیات معدن یک سهمیهٔ مشترک دارند: بیست اکشن در هر بازهٔ دوساعته، یا چهل اکشن اگر تیک‌تام پرمیوم داشته باشید. وقتی تمام شد یا صبر می‌کنید، یا از فروشگاه زمان انتظار را ریست می‌کنید.

هر اکشن هزینهٔ یکسانی ندارد. حمله به یک بازیکن واقعی یک اکشن کامل خرج می‌کند. حمله به مهاجم — معادن سکه روی نقشه — یک‌سوم هزینه دارد، پس سه حملهٔ مهاجم روی هم یک اکشن خرج می‌کنند. در حملهٔ مهاجم هیچ‌کس سکه از دست نمی‌دهد، و به همین دلیل ارزان‌تر از رفتن سراغ یک آدم قیمت‌گذاری شده است. خودِ سهمیه مشترک است: وقتی تمام شد، برای هر دو تمام شده است.

انتقام

مورد حمله قرارگرفتن پایان ماجرا نیست. حمله به شما می‌تواند فرصت انتقام از بازیکنی که آن را انجام داده به شما بدهد — به‌جای حافظه‌تان، اعلان‌هایتان را چک کنید.

سپر نسبت به آنچه نجات می‌دهد ارزان‌ترین چیز بازی است. بیشتر ضررهای بزرگ بدشانسی نیستند؛ شبی هستند که بدون سپر گذشته.

سپرها در فروشگاه خریده می‌شوند و رده‌بندی دارند. ارزان‌ها با سکه خریده می‌شوند و شش تا دوازده ساعت دوام می‌آورند؛ قوی‌ترین‌ها با USDT خریده می‌شوند و یک شبانه‌روز کامل می‌مانند. تا وقتی سپر بالاست، حمله‌ها به شما شکست می‌خورند.

پنجاه‌وپنج نوع سپر در بازهٔ قیمتی وجود دارد، پس فروشگاه به‌جای کل فهرست، آنچه سطح و موجودی شما واقعاً به آن می‌رسد را نشانتان می‌دهد.

سپر فوری — خریده‌شده برای همان لحظه، نه از قفسه

روی پایگاه خودتان در نقشه بزنید و یکی از سه گزینه سپر فوری است: دو ساعت محافظت، همان‌جا خریده‌شده، بدون آنکه لازم باشد اول آیتمی در فروشگاه پیدا کنید.

قیمتش همان لحظه، از روی دو چیز، برایتان حساب می‌شود:

• ۱٪ از درآمد ساعتی‌تان به ازای هر ساعت پوشش، و
• ۰٫۰۵٪ از موجودی سکه‌تان به ازای هر ساعت پوشش.

هر دو مهم‌اند، و معمولاً جزء مربوط به موجودی غالب است — موجودی ذخیره‌شده معمولاً چندین برابر درآمد یک ساعت است، و همان موجودی است که مهاجم واقعاً می‌برد. بازیکنی که چیزی پس‌انداز نکرده تقریباً هیچ نمی‌پردازد؛ بازیکنی که روی یک ثروت نشسته، به تناسب آنچه سپر دارد از آن محافظت می‌کند می‌پردازد. می‌توانید با سکه، USDT یا استارز تلگرام بپردازید، با نرخ ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکه = ۱ استار = ۱ سنت، با کف یک استار.

روزی سه بار، و هرگز دومی تا وقتی اولی هنوز در جریان است. قیمت هر بار که پنل را باز می‌کنید دوباره بررسی می‌شود، پس آنچه می‌بینید همان است که می‌پردازید.

تلپورت تصادفی

گزینهٔ دوم روی پایگاه خودتان. یک ضربه پایگاه شما را به جای دیگری از نقشه می‌برد، با قیمتی به سکه که به سطحتان بستگی دارد — ۵۰٬۰۰۰ در سطح ۱، و در هر سطح دو برابر. واقعاً تصادفی نیست: بازی شما را جایی می‌گذارد که واقعاً چیزی برای حمله وجود دارد، نه اینکه وسط فضای خالی رهایتان کند. روزی سه بار.

دو محافظتی که همین حالا دارید

هیچ‌کدام سپری نیست که بخرید، و هیچ‌کدام به‌تنهایی کافی نیست.

آنلاین‌بودن. اگر در ۱۰۰ ثانیهٔ اخیر دیده شده باشید، حمله به شما یکسره رد می‌شود — به مهاجم گفته می‌شود «هدف آنلاین است» و چیزی هم خرج نمی‌کند. به همین دلیل است که مهاجمان دنبال بازیکنان خواب می‌گردند: تا وقتی برنامه بازتان است، اصلاً نمی‌شود به شما حمله کرد.

سقف به‌ازای هر مهاجم. یک بازیکن می‌تواند حداکثر ۳ بار در هر ساعت به شما حمله کند. این نه جلوی یک حمله را می‌گیرد و نه جلوی چند بازیکن مختلف را؛ جلوی این را می‌گیرد که یک نفر با ضربه‌های پشت‌سرهم شما را خالی کند.

قفل‌ها و تلپورت‌ها

• قفل‌ها یک موقعیت روی نقشه را نگه می‌دارند تا کس دیگری نتواند بگیردش.
• تلپورت‌ها شما را جای بهتری می‌برند — نزدیک‌تر به هدف‌ها، یا دورتر از کسی که مدام پیدایتان می‌کند.
• انتقال‌ها چیزها را میان حساب‌هایی که خودتان کنترل می‌کنید جابه‌جا می‌کنند.

معادن آن بخشی از نقشه‌اند که به‌جای سکه، کریپتوی واقعی می‌پردازند. این فعالیتی متفاوت از حمله است، و قاطی‌کردن این دو رایج‌ترین خطای تازه‌واردهاست.

پراکنده روی سیاره‌تان معادنی هستند که توکن همان سیاره را در خود دارند. یکی را برمی‌دارید، مدتی کار می‌کند، و شما آنچه تولید کرده را جمع می‌کنید. برخلاف حمله، وقتی شما استخراج می‌کنید هیچ‌کس چیزی از دست نمی‌دهد — دارید از زمین برمی‌دارید، نه از یک آدم.

سقف معادن شما همان دلیلی است که بالارفتن سطح حتی بعد از راحت‌شدن درآمدتان هم مهم می‌ماند: یک Titan سیزده معدن را هم‌زمان می‌گرداند، یک Starter یکی.

گردونه تنها جایی در بازی است که یک ضربه می‌تواند درآمد شما را برای همیشه عوض کند.

چرخش‌ها با بازی‌کردن به دست می‌آیند و با استارز تلگرام یا توکن هم قابل خریدند. جدول جوایز واقعاً متنوع است: سکه، آیتم، تقویت موقت PPH، چرخش اضافه — و بسته‌های دائمی PPH، که همان‌ها ارزش اهمیت‌دادن دارند.

بازیکنان تازه چرخش‌های معرفی سخاوتمندانه‌ای می‌گیرند، پس ارزشش را دارد که گردونه را زود و وقتی ارزان است یاد بگیرید.

مجموعه‌ای از هدف‌های روزانه و هفتگی، با صندوق‌هایی که با بازی‌کردنِ معمولی باز می‌شوند، نه با بازی‌کردنِ متفاوت.

از دکمهٔ زیر نقشه در خانه بازش کنید. داخلش دو مسیر هست:

روزانه

شش صندوق روی دو خط — یک خط رایگان که همه دارند، و یک خط پرمیوم. صندوق‌ها با رسیدن به هدف‌های آن روز باز می‌شوند: ارتقای کارت، استخراج، حمله، انجام وظایف. هر صندوق می‌گوید چه می‌خواهد و یک دکمهٔ برو می‌دهد که شما را دقیقاً به همان صفحه می‌برد، نه اینکه وسط یک منو رهایتان کند. کل تخته هر ۲۴ ساعت ریست می‌شود.

هفتگی

فهرستی بلندتر با هدف‌های بزرگ‌تر، که به یک صندوق پایانی ختم می‌شود و ردهٔ آن به تعداد صندوق‌هایی که آن هفته باز کرده‌اید بستگی دارد. یک روز را از دست بدهید، باز هم می‌توانید هفته را تمام کنید.

کلیدها

کلیدها از کمبوی روزانه می‌آیند — یکی به ازای هر کارت کمبو، به‌علاوهٔ سه تای دیگر برای کامل‌کردن هر سه. همان‌ها هستند که صندوق‌ها را باز می‌کنند، پس کمبو و مرکز مأموریت در عمل یک سامانه‌اند.

چهار جدول، که هرکدام چیز متفاوتی را رتبه‌بندی می‌کنند. دانستن اینکه کدام کدام است، تفاوت میان رقابت‌کردن و امیدواربودن است.

جدول‌های ۲۴ ساعته و هفتگی به نفرات برتر یک تقویت موقت PPH می‌پردازند. بخش رویدادها نشان می‌دهد چه چیزی الان در جریان است و چه چیزی در راه است، همراه با شمارش معکوس تا شروع — تا بتوانید برای یک رویداد آماده باشید، نه اینکه وسط تمام‌شدنش کشفش کنید. رویدادهای تمام‌شده از فهرست می‌افتند.

دیواری از بازیکنان دیگر، که عمداً طوری ساخته شده که نتوانید از آن به‌عنوان فهرست هدف استفاده کنید.

از بالای خانه به چپ بکشید، یا روی تیک‌بوک بزنید. شبکه‌ای از بازیکنان می‌گیرید — چهره، حال، نام، سطح — که به پنج شکل می‌توانید مرتبشان کنید:

• همه — هر کسی که در ۳۰ روز اخیر فعال بوده، تازه‌ترین اعضا اول. فهرست از اینجا شروع می‌شود، و تنها مرتب‌سازی‌ای است که می‌توانید تا انتهایش اسکرول کنید.
• بُر — تصادفی. دوباره بزنید تا دوباره بریزد. هر بار پنجرهٔ تازه‌ای می‌کشد، پس هیچ‌وقت به سطر آخر نمی‌رسد و اگر دنبال شخص خاصی هستید این آن گزینه نیست.
• فعال — چه کسی جدیدتر از همه آنلاین بوده.
• سطح — بالاترین اول.
• قهرمانان — بازیکنانی که در رویدادی که جایزه داده، سه نفر اول شده‌اند.
• جدید — تازه‌ترین چهره‌هایی که واجد شرایط‌اند.

کشف مختصات، موجودی سکه یا وضعیت سپر هیچ‌کس را نشان نمی‌دهد، و هیچ راهی برای مرتب‌کردن بر اساس ثروت وجود ندارد. این عمدی است: اینجا جایی است برای پیداکردن آدم‌ها، نه طعمه. روی هرکس بزنید تا پروفایلش باز شود، جایی که کارنامهٔ عمر، دستاوردها و دکمهٔ افزودن دوست هست.

هر کاشی استیکر حالِ بازیکن را نشان می‌دهد و، اگر تنظیمش کرده باشد، خط وضعیتش را — تنها چیزی روی کاشی که خودش نوشته است.

برای دیده‌شدن در مرتب‌سازی‌های گزیده — بُر، فعال، سطح، قهرمانان، جدید — باید سطح ۳ یا بالاتر باشید، از اورفان رفته باشید، دست‌کم دو روز از حسابتان گذشته باشد، و در هفتهٔ اخیر فعال بوده باشید. همه همهٔ این‌ها را جز آخری کنار می‌گذارد: هر کسی که در ۳۰ روز اخیر فعال بوده را فهرست می‌کند، با هر سطحی و هر اندازه تازه. نکتهٔ وجودی‌اش همین است.

نزدیک به چهار نفر از هر پنج بازیکن تیک‌تام از راه یک دوست آمده‌اند. سامانهٔ دعوت هم به همان نسبت می‌پردازد.

وقتی کسی را دعوت می‌کنید، از سه راه سکه می‌گیرید:

1. هنگام ثبت‌نام — ۲۵٬۰۰۰ سکه، یا ۵۰٬۰۰۰ اگر تلگرام پرمیوم داشته باشد.
2. همراه با بالارفتن سطحش — هر بار که به سطح تازه‌ای می‌رسد پرداختی انجام می‌شود، از ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سکه در Starter تا ۶۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ در Titan (جدول بخش ۰۵ را ببینید).
3. در نقاط عطف — پرداخت‌های پاداش در ۱، ۳، ۶، ۱۰، ۲۵، ۵۰ و ۱۰۰ دوست، که از ۲۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکه بالا می‌رود.

پاداش‌های سکه‌ای بالا هیچ‌وقت متوقف نمی‌شوند. سهم از درآمد یک چیز کاملاً دیگر است: بریده‌ای از آنچه پلتفرم واقعاً درمی‌آورد، پرداخت‌شده به ارزش واقعی.

واجد شرایط شدن

به ۱۰ دوست دعوت‌شده که به سطح ۳ رسیده باشند نیاز دارید. هر دوستی که تا به حال دعوت کرده‌اید برای این حد به حساب می‌آید، از جمله آن‌هایی که خیلی پیش از وجود این برنامه دعوت شده‌اند.

از چه چیزی سهم می‌برید

کمیسیون شما از سود پلتفرم روی آنچه دوستانتان خرج می‌کنند درمی‌آید، نه از قیمت روی برچسب. خریدهای مختلف حاشیهٔ سود متفاوتی دارند:

استخراج‌کننده‌های کریپتو پایین‌اند چون بیشتر آنچه بازیکن برای یکی از آن‌ها می‌پردازد، خرجِ همان کریپتویی می‌شود که آن استخراج‌کننده پس می‌دهد. خرید سکه اصلاً کمیسیون ندارد — آن سکه‌ها را خودِ بازی ضرب کرده، پس تقسیم‌کردنشان یعنی پرداخت به شما از جیب خودمان، نه از درآمد.

نرخ شما

سهم شما در شش ماه اول بالا می‌رود و بعد تثبیت می‌شود. ماه‌ها به ازای هر دوست، از روزی که آن دوست پیوسته شمرده می‌شوند — نه از روزی که شما برنامه را شروع کرده‌اید. پس هر دوست تازه‌ای که می‌آورید صعود خودش را از ۱۰٪ به ۶۰٪ آغاز می‌کند، هرچقدر هم که شما در برنامه بوده باشید، و در هر لحظه شما ترکیبی از نرخ‌ها را در کل گروهتان درمی‌آورید، نه یک نرخ واحد.

پرداخت گرفتن

درآمدها ۲۱ روز می‌نشینند تا قابل برداشت شوند — همان بازه‌ای که یک بازپرداخت یا برگشت پول می‌تواند آن‌ها را باطل کند. پس از آن، برداشت پول را به کیف پول درون‌برنامه‌ای شما می‌برد، و از آنجا مثل هر موجودی دیگری رفتار می‌کند.

لحظه‌ای که واجد شرایط شوید در برنامه و از طریق بات به شما اطلاع داده می‌شود، و دوباره همراه با درآمد روزانه‌تان.

جایی که سمت کریپتویی بازی زندگی می‌کند. شش توکن، و مسیری میان همه‌شان.

تبدیل یک توکن را با نرخ روز به توکن دیگر تبدیل می‌کند، با کارمزدی که پیش از تأیید نشانتان داده می‌شود. واریز کریپتو را از بیرون می‌آورد. برداشت آن را به کیف پول خودتان می‌فرستد.

بازار کارت: یک کارت را در قالب سند منجمد کنید و در مزایده به بازیکن دیگری بفروشید، یا روی سند کس دیگری پیشنهاد بدهید.

از دکمهٔ زیر نقشه به آن برسید — همان اردکِ با چکش مزایده — یا از ردیف داخل پنل درآمد کارت. نشان روی آن دکمه کارت‌هایی را می‌شمارد که از آخرین باری که بازش کردید برای فروش گذاشته شده‌اند، پس وقتی نگاه می‌کنید به صفر برمی‌گردد. آگهی‌های خودتان هرگز شمرده نمی‌شوند.

یک کارت را به سطح ۱۵ برسانید تا بتوانید آن را به یک سند تبدیل کنید: شیئی قابل انتقال که سطح کارت را با خودش می‌برد. تبدیل، کارت را منجمد می‌کند — تا وقتی سند است برای شما تولید نمی‌کند — و بعد سند قابل عرضه است.

فروختن

مزایده‌ها ۲۴ ساعت ادامه دارند. پیشنهادی در ۵ دقیقهٔ پایانی ساعت را تمدید می‌کند، پس نمی‌شود مزایده را با ضربهٔ ثانیهٔ آخر برد. پلتفرم ۱۰٪ از فروش را برمی‌دارد.

پیشنهاد دادن

گذاشتن یک پیشنهاد پول را قفل می‌کند — تا وقتی پیشنهاد پابرجاست نمی‌توانید آن را جای دیگری خرج کنید. مزایده را ببازید و آزاد می‌شود؛ ببرید و کارت مال شماست. کارمزد کوچک پیشنهاد برای این وجود دارد که پیشنهاد اسپم هزینه داشته باشد.

فعال‌کردن آنچه خریده‌اید

بازخرید یک سند، آن را دوباره به کارتی کارآمد روی حساب شما تبدیل می‌کند. دو قانون:

• اگر همان کارت را از قبل داشته باشید، سطح بالاتر از آن دو برایتان می‌ماند.
• کارت فعال‌شده ۷ روز از بازار قفل می‌شود، تا نشود یک کارت را همان بعدازظهر میان حساب‌ها چرخاند.

هر سند تاریخچهٔ خودش را با خود دارد — چه کسی مالکش بوده، به چه قیمتی فروخته شده، و کِی — پشت دکمهٔ تاریخچه.

پیوندی دوطرفه میان دو بازیکن. هیچ‌کس بدون موافقتش دوست شما نمی‌شود، و دوستان نمی‌توانند به هم حمله کنند.

پروفایل کسی را باز کنید و روی افزودن دوست بزنید. تا وقتی نپذیرد هیچ اتفاقی برایش نمی‌افتد — درخواست یک پیشنهاد است، نه یک واقعیت. آن را زیر دوستان ← درخواست‌ها می‌بیند و می‌تواند بپذیرد یا رد کند. اگر اتفاقاً هر دو به هم درخواست بدهید، همان موافقت حساب می‌شود و بی‌درنگ وصل می‌شوید.

دوست‌بودن چه چیزی را عوض می‌کند

• نمی‌توانید به هم حمله کنید. این را بازی اجرا می‌کند، نه ادب — حمله رد می‌شود.
• وقتی دوستی کار قابل‌توجهی می‌کند به شما گفته می‌شود: یک حملهٔ بزرگ، یک برد کمیاب. هیچ‌وقت اینکه کجاست، هیچ‌وقت اینکه به چه کسی زده. اعلان می‌گوید چه شد، نه کجا.
• می‌توانید این اعلان‌ها را در تنظیمات خاموش کنید، و در هر جهت سقفی ۳۰ تایی در روز وجود دارد.

حذف دوستی فوری نیست

چون دوست‌بودن یعنی نمی‌توانید به هم حمله کنید، پایان‌دادن فوری‌اش راهی می‌شد برای انداختن سپری که طرف مقابل نمی‌دانست دارد به آن تکیه می‌کند. پس حذف دوستی یک شمارش معکوس ۲۴ ساعته را شروع می‌کند. در تمام آن مدت دوست می‌مانید — و همچنان نمی‌توانید به هم حمله کنید — و تا پیش از تمام‌شدنش هر لحظه می‌توانید لغوش کنید. بازیکن دیگر هم شمارش معکوس را می‌بیند.

سمت اجتماعی بازی، جمع‌شده در یک جا. بیشترش هنوز در حال ساخت است، و خودش هم همین را می‌گوید.

از کارت خانه به آن می‌رسید. امروز یک چیز در خود دارد — تیک‌بوک، همان دیوار کشف — و دربارهٔ اینکه بقیه هنوز وجود ندارند صادق است، به‌جای اینکه دکمه‌هایی نشانتان بدهد که کاری نمی‌کنند.

دو چیز که بازیکنان دیگر کنار نام شما می‌بینند، انتخاب‌شده از فهرست‌های ثابت.

در پروفایلتان، حال و وضعیتت را تنظیم کن را باز کنید. یک استیکر متحرک برای حالتان و یک خط برای وضعیتتان انتخاب کنید، بعد ذخیره را بزنید — انتخاب‌ها تا آن را نزنید اعمال نمی‌شوند. برای پاک‌کردن، دوباره روی انتخاب‌شده بزنید.

هر دو فهرست بسته‌اند، و کل طراحی ایمنی هم همین است: چیزی برای تایپ‌کردن وجود ندارد، پس چیزی هم برای نظارت نیست، و هر عبارت بعداً می‌تواند طوری ترجمه شود که متنِ نوشتهٔ بازیکن هرگز نمی‌توانست.

بعضی خط‌های وضعیت تا وقتی به دستشان نیاورید قفل‌اند. قفل‌شده با رنگ خاکستری و همراه شرطش نشان داده می‌شود — «به سطح ۱۲ برس»، «یک رویداد را نفر اول تمام کن» — نه پنهان، چون پاداشی که کسی نمی‌بیند کسی را هم انگیزه نمی‌دهد.

پس از تنظیم، حال و وضعیت شما کنار نامتان دیده می‌شود: در پروفایلتان، در کارت خانه، در پروفایل عمومی‌تان آن‌طور که بازیکنان دیگر می‌بینند، و روی کاشی‌تان در کشف.

یک ردیف زیر نوار بخش‌ها که هر چیزی را که همین حالا ارزش دانستن دارد با خود می‌آورد.

هر بار یک کارت نشان می‌دهد و هر چند ثانیه عوض می‌شود: رویدادهای زنده با زمان باقی‌مانده، پیشنهاد پرمیوم اگر هنوز نداشته باشیدش، کارت‌هایی که تازه در تیک‌ترید عرضه شده‌اند، و هر اعلانی که تیم گذاشته باشد. شمارندهٔ گوشه می‌گوید چند تا هستند.

برای جابه‌جایی میان کارت‌ها خودتان بکشیدش — این کار جلو رفتن خودکار را متوقف می‌کند، پس وسط خواندن از زیر دستتان در نمی‌رود. × ردیف را تا پایان همین نشست پنهان می‌کند؛ دفعهٔ بعد که برنامه را باز کنید برمی‌گردد.

اشتراکی پولی داخل بازی. با تلگرام پرمیوم یکی نیست، که اینجا هیچ چیزی نمی‌دهد.

مزیت اصلی این است که پنجرهٔ دوساعتهٔ اکشن‌هایتان دو برابر می‌شود: چهل حمله و عملیات معدن به‌جای بیست. و چون حملهٔ مهاجم یک‌سوم اکشن هزینه دارد، یعنی تا ۱۲۰ حملهٔ مهاجم در یک پنجره به‌جای ۶۰.

طرح‌ها هفتگی، ماهانه و شش‌ماهه‌اند، و مزایا زنده بررسی می‌شوند — وقتی اشتراک منقضی شود پنجره بی‌درنگ به بیست برمی‌گردد، نه در راه‌اندازی بعدی.

چیزهایی که بیشترین هزینه را به بازیکنان معمولی تحمیل می‌کنند، به همان ترتیبی که می‌بینیمشان.

روزی یک بار سر زدن

تولید دوازده ساعت پس از آفلاین‌شدن متوقف می‌شود، پس یک بازدید روزانه تقریباً نیم روز تولید را نگرفته می‌گذارد. سر زدن تقریباً هر ۱۲ ساعت همان چیزی است که جلوی این ضرر را می‌گیرد — دو بازدید به فاصلهٔ یک ساعت کمکی نمی‌کند، چون فاصله مهم است نه تعداد.

خوابیدن بدون سپر

ارزان‌ترین سپر سکه‌ای کسری از آن چیزی است که یک حملهٔ شبانه می‌برد. پیش از بستن برنامه بخریدش، نه بعد از دیدن اعلان.

حمله‌کردن و بعد رفتن

وقتی حمله می‌کنید سپرتان می‌شکند و تا سی دقیقه نمی‌توانید سپر تازه‌ای بالا بیاورید. اگر قرار است حمله کنید، اول یک نشست حمله کنید نه آخرش.

دنبال بزرگ‌ترین هدف دویدن

فاصله سهم شما را تا یک‌دهم پایین می‌آورد. بازیکن ثروتمندِ آن سر سیاره معمولاً کم‌ارزش‌تر از بازیکن معمولیِ خانهٔ بغلی است.

خریدن کارت جدید به‌جای ارتقا

سطح‌های اول هر کارت بدترین ارزش آن است. عمیق‌کردن کارتی که همین حالا دارید تقریباً همیشه از پهن‌کردن مجموعه‌تان بهتر است.

برداشت‌نکردن جوایز جدول برترین‌ها

این‌ها خودکار نیستند و منقضی می‌شوند. رتبه‌آوردن و جمع‌نکردن، رایج‌ترین راهی است که بازیکنان چیزی را که قبلاً برده‌اند از دست می‌دهند.

ترجیح‌دادن تعداد دعوت به کیفیت آن

دوستی که تا سطح ۱۳ بازی کند ششصد برابرِ دوستی که ثبت‌نام کند و برود به شما می‌پردازد — و فقط دوستانی که به سطح ۳ می‌رسند برای سهم از درآمد به حساب می‌آیند.